Απόσπασμα από το έργο الآثار الباقية من القرون الخالية
Κεφάλαιο ΧΧΙ
Για να ολοκληρώσομε την παρουσίαση αυτής της επιστήμης, το μόνο κεφάλαιο που απαιτείται, είναι η ανατολή των Μονών της Σελήνης στις μέρες του Ηλιακού έτους. Για αυτήν την επιστήμη είναι πρακτική μια έκθεση των γενικών χρήσιμων για τον προορισμό των προγνωστικών όλων των μετεωρολογικών περιστατικών, τα οποία περιστρέφονται μαζί με τις Σεληνιακές Μονές. Ως εκ τούτου, τώρα θα προβούμε στην εξήγηση αυτού του ζητήματος και σε εύρος και στη λεπτομέρεια, και θα προσθέσομε μερικά από τα παροιμιώδη που ειπώθηκαν που σχετίζονται με αυτές. Αυτά που συλλέξαμε από φιλολογίες αυτού του είδους, πχ από το βιβλίο Αλκουλθούμι (كتاب الكلثومي), από τον βιβλίο του Ιμπραχήμ μπιν Α-σαρί α-ζατζάτζ (إبرهيم بن السري الزجاج), από τον Άμπι Γιούχεϊ μπιν Κουνάσα (ابي يحيي بن كناسة), από τον Άμπι Χανίφα Α-ντιναουάρι (ابي حنيفة الدينوري) στο βιβλίο του «Αλάνουα» (الانواء), το βιβλίο του Άμπι Μουχάμεντ Αλτζαμπαλί (ابي محمد الجبلي) στην επιστήμη της σύνθεσης των αστέρων, από το βιβλίο του Άμπι Αλχουσεΐν Α-σούφι (ابي الحسين الصوفي) για τους Σταθερούς Αστέρες (Απλανείς Αστέρες) και από τα βιβλία άλλων.
Οι Ινδοί διαιρούν την σφαίρα ομοιόμορφα σε 27 Σεληνιακές Μονές, σε 27 τμήματα, καθεμία Μονή καταλαμβάνει 13 μοίρες και ¼ της μοίρας, πάνω στην Εκλειπτική. Από τους Αστέρες που εισέρχονται εκείνες οι Μονές, που καλούνται Τζουφούρ (جفور), αντλούν τα αστρολογικά τους δόγματα πρακτικά, για κάθε ζήτημα και γεγονός. Η περιγραφή αυτών των Αστρολογουμένων (كتب الأحكام معروفة) απαιτεί μια επί μακρόν εξήγηση των πραγμάτων, ξένη προς τους σκοπούς μας, όλων αυτών μπορεί να βρεθούν και να διδαχθούν από το βιβλίο αυτό
Οι Άραβες διαιρούν την ουράνια σφαίρα σε 28 τμήματα, έτσι κάθε Μονή καταλαμβάνει 12 μοίρες και 5/6 της μοίρας. Και κάθε ζώδιο περιέχει 2 1/3 Μονές. Λέει ο ποιητής:
عدتها لمن أراد عدها عشرون نجما و ثمان بعدها
تكون في البرج من المنازل منزلتان بعد ثلث كامل
لها حساب و لها أنواء يدور لها الصيف و الشتاء
«οι αριθμοί τους είναι, αν θέλεις να τους υπολογίσεις, 20 αστέρες και ένας αριθμός οκτώ μετά από αυτούς. Υπάρχουν σε κάθε ζώδιο, από τις Μονές, δύο Μονές, μετά ένα τρίτο ολόκληρο (το 1/3 της τρίτης Μονής) Υπάρχει για αυτές, ο υπολογισμός και η ανατολή (ένα σύστημα υπολογισμού δικό τους και οι ηλιακές ανατολές και δύσεις), περιστρέφουν προς αυτές το θέρος και ο χειμώνας. (η αιτία της περιστροφής του θέρους και του χειμώνα)»
Οι Άραβες χρησιμοποίησαν τις Σεληνιακές Μονές, με άλλο τρόπο από τους Ινδούς, καθώς ήταν το αντικείμενο διαμέσου του οποίου γνώριζαν όλες τις μετεωρολογικές αλλαγές, στις εποχές του έτους. Αλλά οι Άραβες, όντας αμόρφωτος λαός, δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τις Σεληνιακές Μονές εκτός από τα σίγουρα σημεία, ορατά στο μάτι. Επομένως, σημείωναν τις Μονές με αυτούς τους Αστέρες που ήταν τοποθετημένοι σε αυτές. Την ανατολή των Απλανών Αστέρων νωρίς το πρωί, μετά τη χαραυγή, την υπολόγιζαν σαν σημείο του Ήλιου που έμπαινε σε κάποια Μονή και έτσι μπορούσαν να κάνουν, αφού οι Αστέρες δεν υποχωρούσαν από τις θέσεις τους, εκτός μετά από την μεσολάβηση μιας μακράς χρονικής περιόδου. Και άλλωστε, οι Άραβες δεν ήταν αρκετά μορφωμένοι για να σημειώσουν μια τέτοια μεταβολή. Περαιτέρω, συνέθεσαν στίχους και ρυθμικά ποιήματα, γιατί αυτά τα πράγματα μπορούσαν εύκολα οι αναλφάβητοι να θυμούνται και κατέγραφαν σε αυτά τις ετήσιες φυσικές επιρροές, οι οποίες σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τους και εμπειρία τους, συνεπίπτανε με την ανατολή κάθε Μονής, πρακτικά. Αυτοί οι στίχοι και τα λεγόμενα χρησιμεύουν για να υποδεικνύουν τα σίγουρα γεγονότα τους, πχ:
أذا ما قارن القمر اثريا لثالثة فقد ذهب الشتاء
«Αν όταν συνδέεται η Σελήνη με την Θουράγια (Πλειάδες) για το τρίτο, ήδη ο χειμώνας φεύγει.» Αυτό επειδή τοποθετείται η Θουράγια από τις 10 ως τις 15 μοίρες του Ταύρου. Όταν, λοιπόν, η Σελήνη ενωθεί με τη Θουράγια την τρίτη νύχτα στις 30 κάποιου μήνα, η απόσταση μεταξύ Ήλιου και Σελήνης είναι περίπου 40 μοίρες. Όταν ο Ήλιος βρίσκεται στο πρώτο τμήμα του Κριού. Περαιτέρω, λένε:
أذا ما البدر ثم مع الثريا أتاك البرد أوله الشتاء
«Αν όταν η Πανσέληνος είναι μαζί με τη Θουράγια, έρχεται η ψύχρα πρώτιστα του χειμώνα» Γιατί όταν η Σελήνη στέκεται σε αντίθεση με τη Θουράγια, ο Ήλιος στέκεται στο μέσον του Σκορπιού και αυτό τον καιρό ξεκινά η κρύα εποχή. Περαιτέρω, λένε:
أذا ما قارن الدبران يوما لأربع عشرة قمر التمام
فقد حف الشتاء بكل ارض فوارس موذنات باحتدام
و حلق في السماء البدر حتى يقلص ظل أعمدة الخيام
و ذلك في انتصاف الليل شطرا و يصفو الجو من كدر الغمام
«Αν όταν ενωθεί ο Ντεμπαράν (Λαμπαδίας) με ημέρες δεκατέσσερις της Σελήνης είναι η ολοκλήρωση (Πανσέληνος)
Ήδη κραδαίνει ο χειμώνας σε όλη τη γη, όπως καθορίζουν οι τελάληδες ιππείς με το κροτάλισμα Και ίπταται στον ουρανό η Πανσέληνος μέχρι να ελαττωθεί η σκιά των πασσάλων της σκηνής Και αυτό όταν φθάσει η νύχτα στο μισό της και να είναι διαυγής η ατμόσφαιρα από θολά σύννεφα» Αυτό το διάστημα, ο Ήλιος στέκεται στον Σκορπιό κοντά στον Κάλμπ (Αντάρης), στην 18η Μονή. Είναι το διάστημα του κρύου και της πρωινής παγωνιάς. Η Σελήνη στέκεται σε κάποια μοίρα Βόρειας Απόκλισης και συχνά στέκεται σε τέτοιο πλάτος από την Εκλειπτική προς την κατεύθυνση της Απόκλισης, ώστε να μεσουρανεί πάνω από τα κεφάλια των Αράβων. Κατά συνέπεια, οι σκιές από όλα τα σώματα εξαφανίζονται την ώρα που φθάνει (η Σελήνη) στο μέσον του ουρανού, πχ το μεσονύχτιο. Περαιτέρω, λένε:
إذا ما هلال الشهر أول ليلة بدا لعيون الناس بين النعائم
أتتك ريح القر من كل وجهة و طاب قبيل الصبح كور العمائم
«Αν όταν η Νέα Σελήνη του μήνα την πρώτη νύχτα φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων μεταξύ του Νααΐμ (Ασκέλλα και Νούνκι στον Τοξότη) Λαμβάνεις ανέμους κρύους από όλα τα μέρη και είναι καλό προηγουμένως το πρωί να περιτυλίσσεις το σαρίκι» Για αυτήν την εποχή ο Ήλιος στέκεται στο πρώτο τμήμα του Τοξότη.
Περαιτέρω, λένε (σελίς 337):
«Μια πλήρης νύχτα και ότι της ανήκει, γίνεται κρύα
Και ο Ήλιος στέκεται στην Μονή Άουα».
Για τους Αστέρες της Άουα, της 13ης Μονής, τοποθετούν περίπου στην Φθινοπωρινή Ισημερία, όπως ο πίνακας των Σεληνιακών Μονών θα δείξει.
Όμως, αν μεταβιβάσω στον αναγνώστη όλα τα εδάφια και τα λεγόμενα του λόγου με ομοιοκαταληξία που σχετίζονται με την ανατολή κάθε Σεληνιακής Μονής, θα πρέπει επίσης να ερμηνεύσω τα νοήματά τους και να εξηγήσω τις έξοχες λέξεις που εμφανίζονται σε αυτά. Αυτό, οπωσδήποτε, θα παραλείψομε, εφόσον είναι επαρκή από τους συγγραφείς των βιβλίων Άουα, τους οποίους αναφέραμε, πιο πάνω.
Από τότε που οι Άραβες αποδίδουν όλες τις μετεωρολογικές αλλαγές στις επιρροές των ανατολών και δύσεων των Αστέρων, στο αποτέλεσμα της απειρίας των φυσικών επιστημών, σκέπτονται πως όλες οι αλλαγές των ειδών, εξαρτώνται από τα σώματα των Αστέρων και των ανατολών τους, όχι από σίγουρα μέρη της ουράνιας σφαίρας και την πορεία του Ήλιου πέριξ αυτών, αυτοί πιστεύουν κατά πολύ πράγματα όμοια με ότι μνημονεύσαμε για τον Σιαήρ Ιαμανή, δηλαδή τον Σείριο, του Μεγάλου Κυνός, κατά την ανατολή του οποίου, ο Ιπποκράτης (بقراط) απαγόρευσε να παίρνουν ζεστά φάρμακα και παίρνουν αίμα.
Ο الشعري اليمانية – Α-σίρι Αλγιεμένι -Sirius Jemenicus, είναι ο Σουχέιλ [نجم سهيل] των σημερινών Αράβων, που από τη θέση του μετρούν τις αποστάσεις των ανατολών των Σεληνιακών Μονών ή Σεληνιακών Σταθμών.
Μετάφραση από το προτότυπο αραβικό κείμενο, από τη Φάιζα Κωδωνά
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της ηλεκτρονικής αυτής σελίδας.
Φι ταχακάκι μα λιλχίντι μιν μακάλα μακμπάλα φι αλίκλ άου μαζδάλα
Απόσπασμα: Μεγάλη Άρκτος
Κεφάλαιο 45
στον Αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου – Μπανάτ Νάς (بنات نعش) [σημαίνει κόρες του φέρετρου, γιατί οι 7 πλανήτες μοιάζουν να δείχνουν ένα φέρετρο]
Η Μεγάλη Άρκτος καλείται στη διάλεκτό τους (ινδική) Σάμπτα Ρίσιν (سبت رشين), δηλαδή Επτά Ρις (επτά άτομα μόνα ή ερημίτες). Λένε πως ήταν ερημίτες που τράφηκαν μόνο με αυτό που επιτρεπόταν να φαγωθεί και μαζί τους υπήρξε μια ευσεβής γυναίκα, η Ασουχά (السهى) (Ursa Major star 80 = Alcor (الخَوَّار ή السهى) = Saidak, Suha, Arundhati; visual double star with Mizar). Εξοικονομούσαν λωτούς για να τραφού από τις λίμνες. Εν τω μεταξύ, ήρθε η Θεία Δίκη (الدين) και τους έκρυψε. Καθένας τους ντράπηκε τους άλλους και ορκίστηκαν ευλαβικά στη Θεία Δίκη να προοδεύουν. Και τους ανύψωσε σε αυτήν την θέση, την οποία τώρα βλέπομε.
Τα Ινδικά βιβλία περιγράφουν με εικόνες και δίνομε ένα εδάφιο με την δική μας μετάφραση. «η βόρεια περιοχή είναι κοσμημένη με αυτούς τους Αστέρες, όπως μια όμορφη γυναίκα είναι κοσμημένη με περιλαίμιο από μαργαριτάρια δεμένα μεταξύ τους και ένα περιλαίμιο με λουλούδια άσπρου λωτού, με όμορφη ρύθμιση. Έτσι, κόσμησαν, όμοια με παρθένες που χορεύουν και περιστρέφονται γύρω από τον Πόλο σαν ο Πόλος να τις προστάζει. Και λέω, πως μας λένε με την εξουσία του Γκάργκα (گرگ που σημαίνει λύκος), οι αρχαίοι, οι πανάρχαιοι, ότι οι Αστέρες στην Μεγάλη Άρκτο, ήταν στην Μάγκα (مگه), την Δέκατη Μονή της Σελήνης, όταν ο Τζουδιστίρα (جذشتر) βασίλευε στη Γη και ο Σαγκαγκάλα (شگگال) ήταν 2526 έτη μετά από αυτόν. Η Μεγάλη Άρκτος παραμένει σε κάθε Μονή της Σελήνης, 600 έτη και ανατέλλει στα Βορειοανατολικά. Αυτός ο Αστέρας από τους επτά, που κυβερνά την Ανατολή, είναι ο Μαρίτσι (مريچ). Δυτικά του βρίσκεται ο Μπασίστα (بسشت), μετά ο Ανγκίρας (آنگر), ο Άτρι (اتر), ο Πουλάστα(پلست), ο Μπουλάχου(بله), ο Ακράτου(اكرت) και κοντά στον Μπασίστα υπάρχει μια παρθένα γυκαίκα που καλείται Αρουν-ντχάτι (ارندهت).»
Και ο Ήλιος στέκεται στην Μονή Άουα».
Καθώς αυτά τα ονόματα μερικές φορές μπερδεύονται το ένα με το άλλο, θα προσπαθήσομε να τα προσδιορίσομε με τους αντίστοιχους Αστέρες στη Μεγάλη Άρκτο.
Ο Μαρίτσι είναι ο 27ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (η UMa)
Ο Μπασίστα είναι ο 26ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (ζ UMa)
Ο Ανγκίρας είναι ο 25ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (ε UMa)
Ο Άτρι είναι ο 18ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (δ UMa)
Ο Ακράτου είναι ο 16ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (α UMa)
Ο Μπουλάχου είναι ο 17ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (β UMa)
Ο Πουλάστα είναι ο 19ος Αστέρας σε αυτόν τον αστερισμό. (γ UMa)
Αυτοί οι Αστέρες εμφανίζονται στους χρόνους μας, δηλαδή το 952 από Σακακάλα (شگكال), από 3ο του Λέοντα ως 13ο και μισό της Παρθένου και υπολογίζοντας την τροχιά την οποία καλύπτει ο Σταθερός Αστέρας, όπως την ξέρομε, οι ίδιοι Αστέρες εμφανίστηκαν την εποχή του Τζουδιστίρα (جذشتر) από τις 8ο και 2/3 των Διδύμων ως 20ο και 5/6 του Καρκίνου και υπολογίζοντας την τροχιά την οποία έκαναν, όπως υιοθετείται από τους αρχαίους αστρονόμους και τον Πτολεμαίο, αυτοί οι Αστέρες εμφανίστηκαν σε αυτό το διάστημα μεταξύ 26ο και μισό των Διδύμων ως 8ο και 2/3 του Λέοντα και η Μονή είναι η Μάγκα (مگه), την 10η Μονή της Σελήνης που εμφανίζεται από το πρώτο (λεπτό) του Λέοντα μέχρι ακριβώς 800 λεπτά του Λέοντα. Επομένως, θα ήταν καλύτερο να παρουσιάζονται οι Επτά Ρις σαν βρισκόμενοι στη Μονή Μάγκα, από ότι στην εποχή του Τζουδιστίρα. Και αν οι Ινδοί προσδιορίζουν την Μάγκα με την Καρδιά του Λέοντα (α Λέοντα, Βασιλίσκος ή Ρήγουλος), το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι αυτός ο αστερισμός, σε αυτήν την εποχή βρίσκονταν στις πρώτες μοίρες του Καρκίνου.
Έχω πει στο ημερολόγιο του έτους 951 από Σακακάλα που ήρθε από το Κασμίρ, η αναφορά πως οι Επτά Ρις βρισκόταν από 77 έτη στη Μονή Ανουράντα (آنراد) [Ικλίλ]. Αυτή η Μονή εμφανίζει το διάστημα μεταξύ 3ο και 1/3 του Σκορπιού ως 16ο και 2/3 του Σκορπιού. Ωστόσο, η Μεγάλη Άρκτος προπορεύεται αυτού του μέρους, σχεδόν ένα ολόκληρο ζώδιο και 20ο, δηλαδή 1 και 2/3 ζώδια. Αλλά, ποιο άτομο θα ήταν σε θέση να μάθει όλες τις διαφορετικές θεωρίες των Ινδών, αν δεν διέμενε μεταξύ τους! Ας υποθέσομε πως είναι σωστό, ότι βρισκόταν στο συγκεκριμένο μέρος στην Μάγκα, στην οποία εγκαθίστανται οι Επτά Ρις και σας υποθέσομε πως αυτό το μέρος ήταν 0ο της Μάγκα, η οποία συμφωνεί με τις 0ο Λέοντα στη δική μας εποχή. Επιπλέον, μεταξύ του χρόνου του Τζουδιστίρα και το παρόν έτος, δηλαδή το έτος 1340 από Αλέξανδρο, υπάρχει μια απόσταση 3479 έτη. Τελικά, ας υποθέσομε πως η Μεγάλη Άρκτος παραμένει 600 έτη σε κάθε Σεληνιακή Μονή. Άρα, θα έπρεπε στο παρόν έτος να βρίσκεται στις 17ο 18΄ του Ζυγού, που είναι ταυτόσημη με τις 10ο 38΄του Σβάτι (اسوات Γαφρ). Όμως, αν υποθέσομε ότι βρίσκονταν στο μέσον τη Μάγκα και όχι στην αρχή, θα έπρεπε τώρα να βρίσκονται στις 3ο 58΄της Μπισάκα (بشاك Ζουμπάνα). Και αν υποθέσομε πως βρίσκονταν στο τέλος της Μάγκα, θα έπρεπε τώρα να βρίσκονται στις 10ο 38΄της Μπισάκα.
Είναι προφανές ότι η αναφορά του ημερολογίου του Κασμίρ, δεν συμφωνεί με την αναφορά στο Σανγκχιτά (سنگهت). Επιπλέον, αν υιοθετήσομε τον κανόνα που αναφέρεται στο ημερολόγιο, αναφορικά στη Μετάπτωση των Ισημεριών και λογαριάσομε με αυτό το μέτρο προς τα πίσω, δεν φθάνομε με κανένα τρόπο στη Μάγκα (Τζίμπχα), την Μονή που διέμεναν οι Επτά Ρις την εποχή του Τζουδιστίρα. Σύμφωνα με μας, οι Αστέρες κινούνται ανά 66 ηλιακά έτη, μία μοίρα, ενώ μας εκπλήσσει πολύ η αναλογία του, μία μοίρα ανά 55 έτη.
Ο συγγραφέας των Αστρονομικών Πινάκων Κάρανα Σάρα (كرن سار) δίνει τον ακόλουθο κανόνα για τον υπολογισμό της κίνησης της Μεγάλης Άρκτου και το μέρος στο οποίο εμφανίζεται σε κάθε χρόνο:
«Αφαίρεσε 821 από Σακακάλα. Το υπόλοιπο είναι η βάση, δηλαδή ο αριθμός των ετών επιπλέον 4000, που έχουν περάσει από την αργή του Καλιτζούκα (كلجوك). Πολλαπλασίασε τη βάση με το 47 και πρόσθεσε 68000 στο γινόμενο. Διαίρεσε το άθροισμα με το 10000. Το πηλίκο της διαίρεσης παρουσιάζει τα ζώδια και τα κλάσματά τους, δηλαδή τη θέση της Μεγάλης Άρκτου την οποία αναζήτησες.»
Η πρόσθεση του 68000, που ορίστηκε σε αυτόν τον κανόνα, πρέπει να είναι η πρωταρχική θέση της Μεγάλης Άρκτου στην αρχή της βάσης, πολλαπλασιασμένη με το 10000. Αν διαιρέσομε το 68000 με το 10000, παίρνομε το πηλίκο 6 και 4/5, δηλαδή έξι ζώδια και 24ο από το έβδομο ζώδιο.
Είναι προφανές ότι αν διαιρέσομε το 10000 με το 47, η Μεγάλη Άρκτος έχει περπατήσει ολόκληρο ένα ζώδιο σε 212 έτη, 9 μήνες και 6 μέρες, σύμφωνα με την ηλιακή ώρα. Άρα, περπατά μία μοίρα του ζωδίου σε 7 έτη, 1 μήνα και 3 μέρες και ολόκληρη μια Σεληνιακή Μονή σε 94 έτη, 6 μήνες και 20 μέρες.
Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των αξιών του Μπαρά Χαμιχίρα (براهمهر) και του Μπιττίσφαρα (بتيشفر), αν δεν υπάρχει λάθος στην παράδοση. Για παράδειγμα, αν κάνομε έναν τέτοιο υπολογισμό για το παρόν έτος (1030 από Αλέξανδρο), παίρνομε 9ο 17΄ τη θέση της Μεγάλης Άρκτου, στη Μονή Ανουράντα (آنراد) [Ικλίλ].
Οι άνθρωποι του Κασμίρ πίστευαν πως η Μεγάλη Άρκτος ολοκληρώνει μία Σεληνιακή Μονή σε 100 χρόνια. Επομένως, το πιο πριν ημερολόγιο λέει ότι στην παρούσα εκατονταετία, της κίνησης της Μεγάλης Άρκτου παραμένουν ακόμα 23 έτη. Λάθη και συγχύσεις όπως αυτές που τοποθετήσαμε εδώ, ανοίγουν κατά πρώτον, αναγκαιότητες αστρονομικών ερευνών.
Μετάφραση από το προτότυπο αραβικό κείμενο, από τη Φάιζα Κωδωνά
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της ηλεκτρονικής αυτής σελίδας.
