Υπάρχουν δύο εποχές κάθε χρόνο με εκλείψεις. Μία έκλειψη κάθε 173 μέρες. Μια εποχή έκλειψης διαρκεί 37,5 μέρες δεδομένου ότι η Σελήνη χρειάζεται 29,5 μέρες για να ολοκληρώσει μια τροχιά. Σίγουρα υπάρχει μια ηλιακή και μια σεληνιακή έκλειψη, που μπορεί να μην είναι ολικές, σε κάθε εποχή έκλειψης. Κάθε έξι μήνες υπάρχουν τουλάχιστον δύο ή μερικές φορές τρεις εκλείψεις, άρα σε ένα έτος πρέπει να υπάρξουν τουλάχιστον 4 εκλείψεις.
Στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι μια τροχιά της Σελήνης χρειάζεται λιγότερο χρόνο από το μήκος μιας εποχής έκλειψης, είναι αρκετά εφικτό να συμβούν δύο ηλιακές ή δύο σεληνιακές εκλείψεις σε μια εποχή. Όχι όμως δύο από κάθε είδος. Αυτό συμβαίνει περισσότερο κάθε 4 έτη, κατά μέσον όρο, για τις ηλιακές εκλείψεις και κάθε 3 έτη για τις σεληνιακές εκλείψεις. Ωστόσο, πρέπει   να γίνουν δύο εκλείψεις σε κάθε τέλος της εποχής και είναι συνήθως και οι δύο μικρές μερικές εκλείψεις, αλλά περίπου κάθε 300 χρόνια εμφανίζονται, μια ολική έκλειψη Ηλίου και μια μερική έκλειψη Ηλίου, στην ίδια εποχή έκλειψης. Αυτό συνέβη για τελευταία φορά το 1928, όπου το Μάιο, μια πολύ μικρή ολική έκλειψη στο Νότο, ακολουθήθηκε τον Ιούνιο από μια μικρή μερική έκλειψη στο Βορρά. Η επόμενη φορά που θα συμβεί αυτό είναι ο Ιούλιος και Αύγουστος 2195.
Έτσι, κάθε έτος υπάρχουν τουλάχιστον 4 εκλείψεις, 2 ηλιακές και 2 σεληνιακές. Περίπου 1 φορά στα 3,5 έτη γίνονται 5 εκλείψεις. Κάθε 4,5 έτη γίνονται 6 εκλείψεις σε ένα έτος κλπ. Μπορεί να γίνουν 7 εκλείψεις σε ένα έτος, αλλά αυτό είναι σπάνια, μόνο για κάθε 31 έτη. Το τελευταίο έτος που συνέβη ήταν το 1982 και η επόμενη φορά θα είναι το 2038. Οι ολικές εκλείψεις είναι σπανιότερες. Κατά μέσον όρο, μια ολική ηλιακή έκλειψη συμβαίνει περίπου δύο φορές στα τρία έτη ενώ οι σεληνιακές εκλείψεις επαναλαμβάνονται λίγο περισσότερο. Είναι δυνατό να γίνουν 2 ολικές ηλιακές εκλείψεις σε ένα έτος, αλλά συμβαίνει μόνο κάθε 170 έτη. Ωστόσο, γίνονται δύο ολικές σεληνιακές εκλείψεις σε ένα έτος, περίπου μια φορά κάθε 3,5 έτη και 3 σε ένα έτος κάθε 200 έτη.
Για να δει κάποιος μια έκλειψη, είναι σχετικό. Για τις ηλιακές εκλείψεις, επειδή η μερική φάση μιας ολικής ηλιακής έκλειψης καλύπτει μια σχετικά μεγάλη έκταση, μπορεί να γίνει ορατή κάθε 2,5 έτη κατά μέσον όρο, από κάποιον δεδομένο τόπο στη Γη. Βασικά, ένας τόπος μπορεί να δει καθόλου ή δύο σε ένα έτος, περίπου 360 έτη. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τις σεληνιακές εκλείψεις που είναι πιο εύκολο να τις δει κάποιος, επειδή το γεγονός συμβαίνει στη Σελήνη και στην πλευρά που βλέπουμε.

Από το -1999 ως το 3000, υπάρχουν μεταξύ των 4 και 7 εκλείψεων σε κάθε ημερολογιακό έτος, με μέσο όρο 4,82 εκλείψεις ανά έτος.
Έτσι στο διάστημα αυτό είναι: Τα 2352 έτη έχουν 4 εκλείψεις (47,0%, 1 ανά 2,13 έτη), τα 1372 έτη έχουν 5 εκλείψεις (27,4%, 1 ανά 3,64 έτη), τα 1117 έτη έχουν 6 εκλείψεις (22,3%, 1 ανά 4,48 έτη), τα 159 έτη έχουν 7 εκλείψεις (3,2%, 1 ανά 31,45 έτη).
Συνολικά μεταξύ των άλλων, εμφανίζονται 7 εκλείψεις στα έτη 1908, 1917, 1935, 1973, 1982, 2038, 2094.
Ακόμα είναι: 7528 εποχές εκλείψεων με 2 εκλείψεις (71,5%, 1 ανά 1,40 εποχές) και 3008 εποχές εκλείψεων με 3 εκλείψεις (28,5%, 1 ανά 3,50 εποχές)

Ηλιακές Εκλείψεις

Είναι όλες μαζί 11897 Ηλιακές Εκλείψεις (2,38 ανά έτος).
Αναλυτικά: 3190 Ολικές Ηλιακές Εκλείψεις (26,8%, 1 κάθε 1,57 έτη), 550 Δακτυλιοειδείς/Ολικές Εκλείψεις (4,6%, 1 κάθε 9.09 έτη), 3960 Δακτυλιοειδείς Εκλείψεις (33,3%, 1 κάθε 1,26 έτη), 4197 Μερικές Εκλείψεις (35,3%, 1 κάθε 1.19 έτη).
Ακόμα: 3625 έτη έχουν 2 Ηλιακές Εκλείψεις (72,5%, 1 ανά 1.38 έτη), 878 έτη με 3 Ηλιακές Εκλείψεις (17,6%, 1 ανά 5,69 years), 472 έτη με 4 Ηλιακές Εκλείψεις (9,4%, 1 ανά 10,59 έτη), 25 έτη με 5 Ηλιακές Εκλείψεις (0,5%, 1 ανά 200,00 έτη).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 5 Ηλιακές Εκλείψεις στα έτη 1255, 1805, 1935, 2206, 2709, 2774, 2839, 2904.
Από 0 ως 2 Ολικές Εκλείψεις, είναι: 1839 έτη με καμιά Ηλιακή Έκλειψη (36,8%, 1 ανά 2,72 έτη), 3132 έτη με 1 Ολική Έκλεψη (62,6%, 1 ανά 1,60 έτη), 29 έτη με 2 Ολικές Εκλείψεις (0,6%, 1 ανά 172,41 έτη).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 2 Ολικές Εκλείψεις στα έτη: 1014, 1209, 1358, 1535, 1554, 1712, 1889, 2057, 2252, 2429, 2606, 2801, 2996.

Οι Σάρος έχουν αριθμό σειράς από -13 ως 190. Υπάρχουν 204 ολοκληρωμένες σειρές Σάρος και 91 σειρές μερικώς. Ο αριθμός των Εκλείψεων σε μια σειρά εκτείνεται από 70 (Σάρος 104, 116, 122, 123, 137, 138, 141, 144) ως 86 (Σάρος 34, 52).

Σεληνιακές Εκλείψεις

Είναι όλες μαζί 12186 Σεληνιακές Εκλείψεις (2,44 ανά έτος).
Αναλυτικά: 3505 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις (28,8%, 1 κάθε 1,43 έτη), 4213 Μερικές Σεληνιακές Εκλείψεις (34,6%, 1 κάθε 1,19 έτη), 4468 Εκλείψεις Σελήνης Παρασκιάς (36,7%, 1 κάθε 1,12 έτη.
Ακόμα υπάρχουν: 3489 έτη με 2 Σεληνιακές Εκλείψεις (69,8%, 1 ανά 1,43 έτη), 873 έτη με 3 Σεληνιακές Εκλείψεις (17,5%, 1 ανά 5,73 έτη), 601 έτη με 4 Σεληνιακές Εκλείψεις (12,0%, 1 ανά 8,32 έτη), 37 έτη με 5 Σεληνιακές Εκλείψεις (0,7%, 1 ανά 135,14 έτη).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 5 Σεληνιακές Εκλείψεις στα έτη 1181, 1246, 1311, 1676, 1694, 1749, 1879, 2132, 2262, 2400, 2653, 2718, 2783, 2848, 2968.
Από 0 ως 3 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις είναι: 2956 έτη με καμία Ολική Σεληνιακή Έκλειψη (59,1%, 1 ανά 1,69 έτη), 607 έτη με 1 Ολική Σεληνιακή Έκλειψη (12,1%, 1 ανά 8,24 έτη), 1413 έτη με 2 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις (28,3%, 1 ανά 3,54 έτη), 24 έτη με 3 Ολικές Σεληνιανές Εκλείψεις (0,5%, 1 ανά 208,33 years).
Μέχρι το έτος 1000, έγιναν 3 Ολικές Σεληνιακές Εκλείψεις στα έτη 1414, 1479, 1544, 1917, 1982, 2485, 2550, 2615.
Υπάρχουν 1649 διπλές εποχές Σεληνιακής Έκλειψης (1 ανά 3,03 έτη) που δεν περιέχουν καμία Ολική Σεληνιακή Έκλειψη.
Οι Σεληνιακές Εκλείψεις είναι από τις σειρές Σάρος, από την -20 ως την 183. Υπάρχουν 204 ολοκληρωμένες σειρές Σάρος και 85 μερικώς.
Ο αριθμός των Εκλείψεων σε μια σειρά εκτείνεται από 71 (Σάρος 111, 113, 114, 128, 129, 132, 133, 135) ως 87 (Σάρος 26, 43, 45).

Σε όλες τις ηλιακές εκλείψεις, η Σελήνη περνά μεταξύ της Γης και του Ήλιου ρίχνοντας τη σκιά της πάνω στη Γη. Οπωσδήποτε, ο τύπος της έκλειψης για να είναι ορατός σε έναν τόπο, εξαρτάται από ποιόν τόπο περνά κατ' ευθείαν η Σελήνη ή περνά μερικώς μεταξύ Γης και Ήλιου, από ποιό τόπο γίνεται η παρατήρηση και επίσης ακόμα, σε ένα αριθμό άλλων συντελεστών.
Εδώ, θα περιγράψομε τις μορφές των ηλιακών εκλείψεων.

Ολική Έκλειψη (Total Eclipse)

Ολική έκλειψη έχουμε όταν ο Ήλιος ολοκληρωτικά καλύπτεται από τη Σελήνη. Η εικόνα που ακολουθεί εξηγεί το γεγονός. Εδώ, η Σελήνη περνά μεταξύ της Γης και του Ήλιου σε ένα σημείο στην δική της ελλειπτική τροχιά όπου αυτό είναι σχετικά κοντά στη Γη. Καθώς αυτό γίνεται, ρίχνει μια σκιά. Το σκιώδες τμήμα της σκιάς (umbra = πλήρης σκιά σχηματιζόμενη κατά τις εκλείψεις)  είναι η περιοχή  όπου ο Ήλιος θα είναι ολικά σκοτεινός από τη Σελήνη. Κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης, η Σελήνη είναι αρκετά κοντά στη Γη ώστε το τμήμα της σκιώδους (umbra) να πέφτει πάνω στη Γη. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτό το τμήμα της Γης, εντός της σκιώδους (umbra), θα δουν τον Ήλιο να κρύβεται ολοσχερώς από τη Σελήνη. Αυτή είναι μια ολική έκλειψη του Ηλίου.

Μερική έκλειψη (Partial Eclipse)

Η μερική ηλιακή έκλειψη είναι όταν η Σελήνη καλύπτει μόνο τμήμα του Ήλιου. Βλέποντας την εικόνα πριν, θα δούμε μια περιοχή έξω από τη σκιώδη (umbra), όπου ο Ήλιος έχει καλυφθεί μερικώς από τη Σελήνη. Αυτό είναι γνωστό σαν παρασκιά (penumbra) και στη Γη έχει έκταση πολύ πιο μεγάλη από τη σκιώδη. Η επιφάνεια της Γης που πέφτει πάνω της η παρασκιά, βλέπει μια μερική ηλιακή έκλειψη. Με την παρασκιά, ο Ήλιος καλύπτεται μερικώς και το φώς του θαμπώνει.
Οι άνθρωποι που είναι στην παρασκιά και κοντά στην σκιώδη θα δουν τον Ήλιο σχεδόν να έχει καλυφθεί, ενώ οι άνθρωποι στο περιθώριο της παρασκιάς θα δουν τη Σελήνη το πολύ να βγάζει λίγο από τον Ήλιο. Κατά τη διάρκεια ακόμα, μιάς μεγάλης μερικής έκλειψης, ο υπόλοιπος μηνίσκος του Ήλιου είναι τόσο έντονος, τόσο όσο μια φυσιολογική, καθαρή μέρα, που δεν είναι σωστό να θεωρείται ο Ήλιος κατ' ευθείαν. 
Κάθε ολική έκλειψη συνοδεύεται με μια μερική έκλειψη που πέφτει σε μια μεγαλύτερη περιοχή της Γης, εφόσον η σκιώδης είναι πάντα περιστοιχισμένη από μια παρασκιά. Οπωσδήποτε, είναι εντελώς εφικτό για τη σκιά της παρασκιάς της Σελήνης να πέφτει στη Γη όταν η σκιώδης πλήρως πέφτει έξω από τη Γη, μέσα στο διάστημα. Όταν συμβαίνει αυτό, τμήματα της Γης βλέπουν μια μερική έκλειψη, αλλά αυτό βέβαια δεν είναι ολική έκλειψη. Τούτο συμβαίνει αρκετά συχνά.

Δακτυλιοειδής έκλειψη (Annular Eclipse)

Η δακτυλιοειδής έκλειψη εμφανίζεται όταν η Σελήνη καλύπτει το κέντρο του Ήλιου, αλλά όχι τις άκρες του αφήνοντας ένα δακτυλίδι (annulus) του Ήλιου εμφανές ολόγυρα στις άκρες

 Στην εικόνα φαίνεται πώς εμφανίζεται μια δακτυλιοειδής έκλειψη. Εδώ η Σελήνη στην ελλειπτική τροχιά της είναι πολύ μακριά από τη Γη και η σκιώδης είναι πολύ μικρή στην έκτασή της στη Γη. Οπωσδήποτε, η Σελήνη είναι κατ' ευθείαν μπροστά από τον Ήλιο, έτσι οι περιοχές της Γης κάτω από αυτήν, βλέπουν μια μερική έκλειψη όπου το κέντρο του Ήλιου καλύπτεται λίγο. Αυτό αφήνει ένα δακτυλίδι του Ήλιου ορατό στις άκρες της Σελήνης. Το δακτυλίδι είναι μια μορφή κύκλου με κομμένο το κέντρο του. Οι άνθρωποι που είναι σε απόσταση από τη μία πλευρά της ατραπού της έκλειψης υπάγονται στην παρασκιά θα δουν την δακτυλιοειδή έκλειψη σαν μια φυσιολογική μερική έκλειψη.

Η Δακτυλιοειδής/Ολική έκλειψη (Annular/Total (ή Hybrid) Eclipse)

Η δακτυλιοειδής/ολική έκλειψη είναι μια έκλειψη στην οποία φαίνεται σαν δακτυλιοειδής σε μερικά μέρη της Γης και ολική σε άλλα μέρη της Γης. Η εικόνα που ακολουθεί δείχνει κάτι τέτοιο.

Εδώ, η Σελήνη μακρυά από τη Γη κι έτσι η σκιώδης δεν μπορεί να απλωθεί στη Γη. Καθώς η έκλειψη αρχίζει, τα δυτικά τμήματα της Γης που είναι στην περιφέρεια της ατραπού της έκλειψης (πράσινο χρώμα) βλέπουν μια δακτυλιοειδή έκλειψη.

Καθώς η ατραπός της έκλειψης προχωρά, η σκιώδης μετακινείται σε μικρότερη απόσταση στην έκτασή της στη Γη ενώ είναι αρκετά εκτενής στην έκτασή της στο κέντρο. Έτσι, τα τμήματα που βλέπουν κατ' ευθείαν τη Σελήνη, (χρώμα κόκκινο) θα δουν μια ολική έκλειψη. Οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά αλλά όχι μέσα στη σκιώδη, η δακτυλιοειδής/ολική έκλειψη θα φανεί σε αυτούς σαν μια φυσιολογική μερική έκλειψη.
 Η επόμενη δακτυλιοειδής/ολική έκλειψη θα γίνει στις 8/4/2005 κατά μήκος του Νότιου Ειρηνικού, κοντά στη Νέα Ζηλανδία και προς την Κενρτική Αμερική. Το ολικό κομμάτι της έκλειψης θα είναι ορατό για 42 δευτερόλεπτα και η ατραπός της δεν θα είναι πιο μεγάλη από 27 χιλιόμετρα.      

Μια σεληνιακή έκλειψη (lunar eclipse) γίνεται όταν η φάση της Σελήνης είναι Πανσέληνος, όταν η κλίση της τροχιάς της Σελήνης φέρνει το σώμα μέσα στη σκιά της Γης.  Ενώ δεν είναι τόσο θεαματική όπως μια ολική έκλειψη Ηλίου, η σεληνιακή έκλειψη είναι εύκολα ορατή. Μια ολική έκλειψη Σελήνης είναι ένα όμορφο και εκπληκτικό θέαμα, όπως άλλωστε όλες οι μορφές του σώματος.
Εδώ, θα περιγράψομε τις μορφές των σεληνιακών εκλείψεων.

Ζώνες Σκιάς

Μια σεληνιακή έκλειψη είναι πολύ διαφορετική από μια ηλιακή έκλειψη στο πώς δημιουργούνται τα αποτελέσματα που βλέπομε, καθ' ότι έχομε διαφορετικό σημείο θέασης. Σε μια ηλιακή έκλειψη, στεκόμαστε πρακτικά μέσα στη σκιά στης Σελήνης και βιώνομε τα αποτελέσματα της σκιάς σ' αυτό το σημείο. Στην σεληνιακή έκλειψη είμαστε μάρτυρες της ολικής σκιάς της Γης που πέφτει πάνω στη Σελήνη. Για αυτόν το λόγο, οι τύποι των εκλείψεων της Σελήνης δεν ισοδυναμούν ακριβώς με αυτούς των ηλιακών εκλείψεων. Στην αύξηση, η σκιά της Γης είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν της Σελήνης, επειδή η Γη είναι μεγαλύτερη, έτσι είναι εφικτό όλη η Σελήνη να μπει ολικά σε σκιά. Στην εικόνα που ακολουθεί, φαίνεται ότι η σκιά που χύνεται από τη Γη έχει δύο τμήματα:

Στην παρασκιά (penumbra), το φως από τον Ήλιο εμποδίζεται μερικώς από τη Γη, αλλά όχι πλήρως.
Στη σκιώδη (umbra), το φως από τον Ήλιο εμποδίζεται ολοσχερώς από τη Γη. Η παρασκιά και η σκιώδης σχηματίζουν δύο ομόκεντρους κύκλους, διαμέσου των οποίων περνά η Σελήνη κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης. Ο τύπος της έκλειψης εξαρτάται από το πόσο κοντά περνά η Σελήνη στο κέντρο της σκιάς, όπως φαίνεται εδώ: Τα διαγράμματα πιο κάτω διευκρινίζουν πώς λειτουργεί αυτό κατά τη διάρκεια των διαφορετικών τύπων μιας σεληνιακής έκλειψης.
Όπως φαίνεται πιο κάτω, μια ολική έκλειψη πάντα προηγείται και ακολουθείται από μια παρασκιά και μερική στάση, έτσι η περιγραφή που ακολουθεί ανήκει στην έκλειψη παρασκιάς και στη μερική έκλειψη, καθώς επίσης ταιριάζουν και στην ολική έκλειψη.

Έκλειψη Σελήνης Παρασκιάς (Penumbral Eclipse)

Σε μια έκλειψη παρασκιάς, η Πανσέληνος μπαίνει στη σκιά της γήινης παρασκιάς. Το φως από τη Γη είναι μερικώς εμποδισμένο και η Σελήνη αναπτύσσει άλλη φωτιστική ένταση. Κατά κανόνα, μιά έκλειψη παρασκιάς μπορεί να είναι μερική, μόνο με ένα μέρος της Σελήνης στην παρασκιά ή ολική.

Μερική Έκλειψη Σελήνης

Σε μια μερική έκλειψη Σελήνης, τμήμα της Σελήνης είναι μέσα στη σκιώδη σκιά της Γης. Από τη Γη, φαίνεται μερικώς η Σελήνη μέσα στη σκιά, σχεδόν σαν να μην ήταν πανσέληνος.

Ολική Έκλειψη Σελήνης

Μιά ολική έκλειψη Σελήνης γίνεται όταν η Σελήνη είναι ολόκληρη σκιασμένη από τη Γη. Η Σελήνη δεν δέχεται κανένα φως απο τον Ήλιο. Οπωσδήποτε, η ατμόσφαιρα της Γης διαθλά πάνω της φως το οποίο φιλτράρει την ίδια ώρα, έτσι η Σελήνη δείχνει να έχει σκούρο κόκκινο χρώμα. Βέβαια, η επικρατούσα κατάσταση της γήινης ατμόσφαιρας (σύννεφα ή σκόνη από ηφαιστειακές εκρήξεις) κάνουν το πραγματικό χρώμα της Σελήνης να αλλάζει από σχεδόν μαύρο σε κόκκινο χρώμα της σκουριάς ή λαμπερό χάλκινο κόκκινο ή ακόμα πορτοκαλλί.

Στον 21ο αιώνα η Γη θα βιώσει 230 σεληνιακές εκλείψεις:

• 87 Σεληνιακές εκλείψεις παρασκιάς, το 37,8% στο σύνολο.
• 58 Μερικές εκλείψεις Σελήνης, το 25,2% στο σύνολο.
• 85 Ολικές εκλείψεις Σελήνης, το 37,0% στο σύνολο.

Ακόμα,

• 76 είναι τα έτη που έχουν 2 εκλείψεις.
• 18 είναι τα έτη που έχουν 3 εκλείψεις.
• 6 είναι τα έτη που έχουν 4 εκλείψεις.

Επίσης,

• Τέσσερις διαδοχικές ολικές εκλείψεις έχουν τα έτη: 2003-2004, 2014-2015, 2032-2033, 2043-2044, 2050-2051, 2061-2062, 2072-2073 και 2090-2091.

και αναφορικά στο Σάρος,

• 3 σειρές Σάρος ξεκινούν:  2013/150, 2042/156 και 2096/151
• 3 σειρές Σάρος τελειώνουν: 2016/109, 2027/110 και 2092/111

Οι εκτενείς και οι σύντομες σεληνιακές εκλείψεις του αιώνα:

Η περιστροφή της Σελήνης γύρω από τη Γη κάνει τη Σελήνη να φαίνεται σαν να αλλάζει σχήμα στον ουρανό. Αυτό προκαλείται από τις διαφορετικές οπτικές γωνίες από τις οποίες εμείς βλέπομε το φωτεινό τμήμα της επιφάνειας της Σελήνης. Πρόκειται για τις «Φάσεις» της Σελήνης. Φυσικά, η Σελήνη δεν εκπέμπει η ίδια φως. Αντανακλά το φως του Ήλιου. Η Σελήνη περνά μέσα από τέσσερα μεγάλα σχήματα κατά τη διάρκεια ενός κύκλου που επαναλαμβάνεται κάθε 29,5 ημέρες. Οι Φάσεις επαναλαμβάνονται πάντα με τον ίδιο τρόπο.

Περιγραφή των Φάσεων

Αν και ο κύκλος της Σελήνης είναι μια συνεχής διαδικασία, υπάρχουν οκτώ διαφορετικά, παραδοσιακά αναγνωρισμένα στάδια, δηλαδή οι Φάσεις. Οι Φάσεις ορίζουν τόσο τη μοίρα της φωτισμένης Σελήνης όσο και την γεωμετρική εμφάνιση του φωτισμένου μέρους. Τις Φάσεις της Σελήνης, με τη σειρά εμφάνισής τους, βλέπετε στο σχήμα που ακολουθεί, ξεκινώντας πάντοτε από την Νέα Σελήνη)

Οι τροχιακές θέσεις του Ήλιου και της Σελήνης που απαιτούνται από τις προρρήσεις ης Έκλειψης, υπολογίζονται χρησιμοποιώντας τον Δυναμικό Χρόνο (TD) και αυτό επειδή είναι μια ενιαία χρονική κλίμακα. Ωστόσο, οι Άτρακτοι Ωρών και ο χρόνος της καθημερινής ζωής βασίζονται στον Παγκόσμιο χρόνο (UT). Για την μετατροπή των προρρήσεων της Έκλειψης από Δυναμικό χρόνο (TD) σε Παγκόσμιο χρόνο (UT), πρέπει να γωρίζομε την διαφορά μεταξύ αυτών των δύο χρονικών κλιμάκων. Η παράμετρος Δέλτα-T (ΔΤ) είναι η αριθμητική διαφορά, σε δευτερόλεπτα, μεταξύ των δύο αυτών. Δηλαδή: ΔΤ= TD - UT

Μπορούν να εξαχθούν παρελθούσες τιμές του ΔΤ από τα ιστορικά αρχεία. Συγκεκριμένα, εκατοντάδες παρατηρήσεις Εκλείψεων, Ηλιακών και Σεληνιακών, καταγράφηκαν από την αρχαιότητα, στην Ευρώπης, στη Μέση Ανατολή και στην Κίνα. Υπάρχουν χειρόγραφα και παρότι έχουν μικρή ακρίβεια, τα στοιχεία τους αποτελούν τη μόνη απόδειξη για την τιμή του ΔΤ πριν από το 1600 μΧ. Βέβαια, μετά την εφαρμογή του τηλεσκοπίου, περίπου το 1609 μΧ, έχουν γίνει χιλιάδες υψηλής ακριβείας παρατηρήσεις, για την Σελήνη και τους Αστέρες.
Ο αριθμός και η ακρίβεια των εν λόγω παρατηρήσεων δίνει πολύτιμα στοιχεία για τον καθορισμό του ΔΤ.

Εκτός της περιόδου των παρατηρήσεων (500 πΧ έως το 2005 μΧ), η τιμή του ΔΤ μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας μια μακροπρόθεσμη μέση παραβολική κατεύθυνση:
ΔΤ = -20 + 32 * t^2 δευτερόλεπτα όπου, t = (year-1820)/100

Η επίδραση της παραμέτρου επιτάχυνσης της Σελήνης μπορεί να μελετηθεί αλλάζοντας την ονομαστική αξία του χρόνου, –26.0 τόξοδεύτερα/αιών/αιών. Οι τιμές που ακολουθούν, υιοθετούνται από τις αρχικές σχέσεις του ΔΤ

• –22.44 /αιών/αιών στο IAU (1952) και στις σχέσεις των Αστρονομικών Εφημερίδων (μέχρι το 1960) relations
• –23.8946 /αιών/αιών στις σχέσεις που έρχονται από Borkowski (1988) και Chapront-Touzé & Chapront (1991)
• –25.7376 /αιών/αιών στις σχέσεις που έρχονται από Chapront και υιοθετούνται από το Jet Propulsion Laboratory της NASA
• –26.0 /αιών/αιών σε διάφορες σχέσεις που έρχονται από Morrison και Stephenson
• –30.0 /αιών/αιών στη σχέση που έρχεται από Stephenson (1978)
• –37.5 /αιών/αιών στη σχέση που έρχεται από Muller & Stephenson (1975) και Stephenson & Clark (1978)
  

Η περιοδικότητα και η επανάληψη των ηλιακών και σεληνιακών εκλείψεων εξαρτώνται από τη σειρά Σάρος, μια περίοδος περίπου 6.585,3 ημέρες (18 έτη 11 ημέρες 8 ώρες). Όταν δύο εκλείψεις χωρίζονται από μια σειρά Σάρος, έχουν σχεδόν όμοια γεωμετρία. Οι εκλείψεις εμφανίζονται στον ίδιο δεσμό με τη Σελήνη σχεδόν στην ίδια απόσταση από τη Γη και στην ίδια χρονική περίοδο του έτους. Κατά συνέπεια, ο Σάρος είναι χρήσιμος για τις εκλείψεις στις σειρές. Κάθε σειρά διαρκεί τυπικά 12 έως 13 αιώνες και περιέχει 70 ή περισσότερες εκλείψεις.
Η ολική έκλειψη στις 4 Δεκεμβρίου 2002, είναι η εικοστή δεύτερη στη σειρά Σάρος με αριθμό σειράς 142. Ο Σάρος 142 είναι μια νέα σειρά που άρχισε με μια μικρή μερική έκλειψη στα ψηλά νότια γεωγραφικά πλάτη στις 17 Απριλίου 1624. Μετά από επτά μερικές εκλείψεις, η πρώτη σκιώδης έκλειψη εμφανίστηκε στις 3 Ιουλίου 1750. Ένα Σάρος αργότερα, η έκλειψη στις 14 Ιουλίου 1768 ήταν μια σύντομη Δακτυλιοειδής/Ολική έκλειψη στα νότια της Αυστραλίας. Η επόμενη έκλειψη στη σειρά στις 25 Ιουλίου 1786 ήταν η αρχή μιας μακροχρόνιας ακολουθίας από ολικές εκλείψεις. Η μέγιστη διάρκεια του συνόλου ήταν κάτω του ενός λεπτού και το πλάτος της διαδρομής ήταν στη Νότια Αφρική.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο αιώνων, η διάρκεια της ολότητας κάθε έκλειψης είχε αυξηθεί βαθμιαία καθώς η Σελήνη κινιόταν πιο κοντά στο περίγειο. Εντούτοις, κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, η μέγιστη διάρκεια είχε ταλαντευθεί κοντά στα δύο λεπτά καθώς η Γη προσέγγιζε το Περιήλιο.
Η πιο πρόσφατη έκλειψη της σειράς εμφανίστηκε στις 22 Νοεμβρίου 1984. Το σκιώδες πλάτος διαδρομής της έκλειψης (σκιώδης) ήταν από Παπούα Νέας Γουϊνέας ως Νότιο Ειρηνικό. Μετά από το 2002, εμφανίζεται το επόμενο μέλος στις 14 Δεκεμβρίου 2020. Το πέρασμα θα εκτείνεται από το Νότιο Ειρηνικό, διαγώνια από τη Νότια Αμερική και μέσα στο νότιο Ατλαντικό.
Μέχρι τον εικοστό τρίτο αιώνα, ο Σάρος 142 θα παράγει ολικές εκλείψεις με μέγιστες διάρκειες που θα υπερβαίνουν τα έξι λεπτά στις βόρειες τροπικές ζώνες. Η πιο μακροχρόνια έκλειψη της σειράς εμφανίζεται στις 28 Μαΐου 2291 και θα   διαρκέσει 6 λεπτά 34 δευτερόλεπτα. Η διαδρομή κάθε γεγονότος ταλαντεύεται επιπλέον βόρεια, έτσι θα είναι ορατή μια έκλειψη διάρκειας έξι λεπτών, σε ένα μεγάλο μέρος στις Η. Πολιτείες, στις 30 Ιουνίου 2345. Η διάρκεια του συνόλου μειώνεται σταθερά καθώς η διαδρομή της έκλειψης περνά από ψηλότερα βόρεια γεωγραφικά πλάτη. Η τελευταία ολική έκλειψη εμφανίζεται στο βόρειο Καναδά στις 20 Οκτωβρίου 2543.
Μολονότι το γεγονός είναι κεντρικό και διαρκεί πάνω από δύο λεπτά, η βόρεια άκρη της σκιώδης σκιάς θα πέφτει εντελώς, έξω από τη Γη. Οι μερικές εκλείψεις θα είναι ορατές από το βόρειο ημισφαίριο για τους επόμενους τρεις αιώνες. Ο Σάρος 142 φθάνει στο τέλος του με τη μερική έκλειψη στις 25 Μαΐου 2886. 
Συνοπτικά, ο Σάρος 142  περιλαμβάνει 72 εκλείψεις. Άρχισε με 7 μερικές, ακολούθησε 1 δακτυλιοειδής, 1 δακτυλιοειδής/ολική, 43 ολικές εκλείψεις και θα κλείσει με 20 μερικές εκλείψεις. Η ολική διαδρομή του Σάρος 142 είναι 1280,1 έτη.

 Υπολογισμός θέσεων

Αστρικός χρόνος είναι η ωριαία γωνία του σημείου της εαρινής ισημερίας, του ανοδικού σημείου της εκλειπτικής σχετικά με τον ουράνιο ισημερινό. Η καθημερινή κίνηση αυτού του σημείου, δίνει το μέτρο της περιστροφής της Γης σε σχέση με τα αστέρια, και όχι με τον Ήλιο.

Μέσος Αστρικός Χρόνος Greenwich (Greenwich Mean Sidereal Time, GMST) είναι η ωριαία γωνία (το γωνιακό τόξο εκφρασμένο σε ώρες) μεταξύ του κύριου μεσημβρινού (γεωγραφικού μήκους 0 °) στο Greenwich και του μεσημβρινού που διέρχεται από το σημείο της εαρινής ισημερίας, η οποία μετράται δυτικά κατά μήκος του ουράνιου ισημερινού. Ως εκ τούτου, στο Greenwich ο Μέσος Αστρικός Χρόνος Greenwich αντιστοιχεί στη γραμμή της ορθής αναφοράς που διέρχεται από το ζενίθ (τον ουράνιο μεσημβρινό) του Greenwich. Η ονοματολογία Μέσος Χρόνος υποδηλώνει ότι το εαρινό σημείο που χρησιμοποιείται είναι η τομή του ισημερινού της Γης για τη συγκεκριμένη ημερομηνία ενδιαφέροντος (που λαμβάνει υπόψη τη μετάπτωση, αλλά όχι και την κλόνιση του γήινου άξονα περιστροφής) και του επιπέδου της εκλειπτικής για τη συγκεκριμένη ημερομηνία ενδιαφέροντος (που μεταβάλλεται εξ αιτίας της μετάπτωσης).

Αληθής Αστρικός Χρόνος Greenwich (Greenwich Apparent Sidereal Time, GΑST) διαφέρει από τον Μέσο Αστρικός Χρόνος Greenwich δεδομένου ότι χρησιμοποιείται το σημείο της αληθούς εαρινής ισημερίας, δηλαδή την τομή της εκλειπτικής για τη συγκεκριμένη ημερομηνία ενδιαφέροντος και του αληθούς ισημερινού (που υπολογίζεται από τον μέσο ισημερινό μετά από τη διόρθωση για την κλόνιση). Η διόρθωση είναι γνωστή ως εξίσωση των ισημεριών και δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1.15 δευτερόλεπτα του χρόνου.

Τοπικός μέσος αστρικός χρόνος υπολογίζεται από τον τρέχοντα Μέσο Αστρικό Χρόνος Greenwich συν μια αντισταθμιστική διόρθωση στο γεωγραφικό μήκος (χρησιμοποιώντας την αναλογία 1.00273790935 της μέσης ηλιακής μέρας προς την μέση αστρική ημέρα) Εφαρμόζοντας την εξίσωση των ισημεριών, ή την κλόνιση του μέσου πόλος της Γης από τη μέση θέση στην αληθή θέση, οδηγούμαστε στον τοπικό αληθή αστρικό χρόνο (Local Apparent Sidereal Time, LAST). Στην αστρονομία χρησιμοποιείται ο τοπικός αληθής αστρικός χρόνος, διότι αντιστοιχεί στην ορθή αναφορά του ουράνιου σώματος ενδιαφέροντος όταν διέρχεται από τον τοπικό μεσημβρινό.