Τα Πλέγματα ή Τσάκρας
Ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από τα εξής σώματα:

1. το χοϊκό σώμα 2. το αιθερικό ή ζωτικό σώμα
3. το αστρικό σώμα 4. στο κατώτερο νοητικό σώμα
Τα τέσσερα πρώτα είναι η Κατωτέρα Τετρακτύς, ο μορφικός κόσμος
5. το ανώτερο νοητικό σώμα 6. το ενορατικό σώμα
7. το ατμικό σώμα 8. τη μονάδα
Τα τρία τελευταία είναι η Ανωτέρα Τρικτύς, ο άμορφος κόσμος ή πνευματικός
Αυτά όλα είναι η ψυχή ή το αιτιατόν.
Τα οκτώ αυτά σώματα στην αρχαία ελληνική είναι:
1. δέμας, αυτό που μας δένει ή σήμα ή σώμα. (Κρατύλος)
2. επιθυμικόν, η γενετήσιος ορμή.
3. θυμικόν, οι ψυχικές επιθυμίες.
4. φρην ή νοητικόν
5. αιτιατόν
6. λόγος ή διαισθητικόν ή ενορατικόν
7. νούς ή νόος
8. αγαθόν
Γενικά τα κέντρα θεωρούνται επτά, δεν λογαριάζεται το τελευταίο, το αγαθόν ή μονάς.
Το χοϊκό σώμα είναι αυτό που χρησιμοποιεί τις πέντε αισθήσεις σαν μέσον αναγνώρισης του εξωτερικού κόσμου. Το αιθερικό είναι απροσπέλαστο στις αισθήσεις και χρησιμεύει σαν μεσάζων μεταξύ του χοϊκού και των άλλων σωμάτων. Μοιάζει σαν μεμβράνη, έχει τη μορφή του χοϊκού και πεθαίνει, διαλύεται μαζί του. Το αστρικό είναι το συναισθηματικό μέρος. Εδώ αναπτύσσονται τα πάθη. Έχει τη μορφή του χοϊκού. Κυβερνάται από τον χοϊκό εγκέφαλο. Μερικές φορές απεικονίστηκε στα αγάλματα με τέσσερα χέρια. Δύο χοϊκά και δύο αστρικά. Το κατώτερο νοητικό είναι οι σκέψεις του χοϊκού. Είναι η διάνοια του ανθρώπου. Αυτά τα τρία μαζί είναι το ψυχικό σώμα που συμβολίστηκε με τα τρία σκαλιά του Ιερού Βήματος, το τρικέρι κλπ. Το ανώτερο νοητικό είναι άμορφο. Εδώ γίνεται η αυτοκριτική του ανθρώπου. Ονομάζεται και τρίτος ουρανός. Είναι το σημείο όπου γίνεται η πάλη μεταξύ του χοϊκού και του μη, η πάλη του Καλού και του Κακού. Οι Αρχαίοι Έλληνες το ονόμασαν μανία, μάντις, μαντείο. Το διαισθητικό ή ενορατικό είναι η καθαυτό ψυχή του ανθρώπου, η Συνείδηση, ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Το πνευματικό, ο Νους ή Νόος των Αρχαίων Ελλήνων, είναι ο επόπτης και βοηθός όλων των άλλων σωμάτων. Ασχολείται με ανώτερες εργασίες. Το αγαθόν ή Μονάς ή Θεία Ακτίς είναι αυτό που καλείται Άγιο Πνεύμα, ο Λόγος. Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ένα το νοητικό, το κατώτερο και ανώτερο - ο φρην. Τα πέντε σώματα στον άνθρωπο είναι: το χοϊκό, το θυμικό, το κατώτερο νοητικό, το ανώτερο νοητικό μαζί με το αιθερικό και παρουσιάζονται σαν πεντάλφα ή πεντάκτινο αστέρι.
Τα κέντρα του ανθρώπινου σώματος δημιουργήθηκαν για να μπορεί ο άνθρωπος να βγαίνει πέραν του χοϊκού κόσμου. Αυτήν την ικανότητα την είχαν, οι άνθρωποι. όμως η κατάχρηση έφερε μοιραία την πτώση και σήμερα για την ενεργοποίησή τους απαιτείται σκληρή δοκιμασία.
Τα κέντρα αυτά ονομάζονται πλέγματα ή τσάκρας και είναι τα εξής:
1. ο ιερός όφις, στην περιοχή του ιερού οστού.
2. το σπληνικό πλέγμα, στην σπλήνα.
3. το ηλιακό πλέγμα, στην περιοχή του ομφαλού.
4. το καρδιακό πλέγμα, στην καρδιά.
5. το λαρυγγικό πλέγμα, στο θυρεοειδή αδένα.
6. το μετωπικό πλέγμα, λίγο ψηλότερα από τα μάτια, ο πιτυοειδής αδένας και η υπόφυσις.
7. το κεφαλικό πλέγμα, πάνω από την κεφαλή, το κωνάριον.
Αναφέρονται και άλλα, μικρότερης σημασίας κέντρα:
1. στην πατούσα του ποδιού
2. στα μάτια
3. στα γόνατα
4. στα αυτιά
5. το γενετήσιο, κάτω από τον ομφαλό
Το τελευταίο είναι κύριο πλέγμα, αλλά για πολλούς και σοβαρούς λόγους αναφέρεται στη θέση του σαν κύριο πλέγμα της σπλήνας.
Ο Πλάτων στον Τίμαιο αναφέρει:
Στην Αθάνατο ψυχή οι Θεοί έδωσαν ένα σώμα ως όχημα. Μέσα στο όχημα έβαλαν ένα ακόμα θνητό με φοβερά και αναπόφευκτα πάθη, με 1. ηδονή (για κακό), 2. πόνους (για αποφυγή αγαθών), 3. θράσος και 4. φόβο (για άφρονες συμβούλους), 5. επιθυμία (για να μην υπακούει σε συμβουλές), 6. ελπίδα (για να παρασύρεται εύκολα), 7. παράλογη αίσθηση. Όλα τα ανακάτωσαν με την παράλογη αίσθηση και τον έρωτα και έκαναν τρόπους ενέργειας αναγκαίους για το θνητό γένος.
Το σώμα χωρίζεται σε 1. κεφαλή, 2, θώρακα ή καρδία και 3. κάτω κοιλία.
Η κεφαλή είναι η έδρα του Λόγου. Το θυμοειδές και επιθυμητό τα δύο θνητά μέλη της ψυχής. Καρδία και πνεύμονες.
Έβαλαν ισθμό και όριο μεταξύ της κεφαλής και στήθους, τον αυχένα, για να είναι χωρισμένα. Στο στήθος (θώρακα) έβαλαν το θνητό είδος της ψυχής. Επειδή το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο, χώρισαν την κοιλότητα του θώρακα στα δύο. Μεταξύ αυτών έβαλαν τις φρένας ως διάφραγμα. Μεταξύ διαφράγματος και αυχένα έβαλαν το μέρος της ψυχής που μετέχει στη ανδρείας και της πολεμικής ορμής, επειδή επιζητεί τη νίκη. Το έβαλαν έτσι, κοντά στην κεφαλή. Την καρδία (δεσμός φλεβών και πηγή αίματος) την έβαλαν στην κατοικία αυτή για να είναι δορυφόρος του λόγου.
Το ήπαρ και η σπλην είναι η έδρα του επιθυμητού της ψυχής. Το μέρος της ψυχής που θέλει ποτά και τροφή, το έβαλαν μεταξύ διαφράγματος και ορίου του ομφαλού. Έβαλαν μέσα το ήπαρ και τη χοληδόχο κύστη. Το ήπαρ είναι η έδρα της μαντικής κατά τον ύπνο. Στα αριστερά του έβαλαν την σπλήνα για να καθαρίζει το ήπαρ.
Έντερα, μυελός οστών, γεννητικό σπέρμα, εγκέφαλος, κεφαλή, σπονδυλική στήλη, νεύρα, σάρξ, στόμα, δέρμα, τρίχες, όνυχες.
Η κάτω κοιλία δέχεται το περίσσευμα των τροφών και ποτών. Έβαλαν τα έντερα.
Το μυελό των οστών έχει τους δεσμούς της ζωής. Είναι η ρίζα του θνητού γένους. Ο μυελός των οστών έγινε από τα πρώτα τρίγωνα, όσα ήταν κανονικά και λεία και παρήγαγαν λόγω σχήματος, πυρ, ύδωρ, αέρα και γη.
Το μέρος που είχε μέσα του το θείο σπέρμα, το έπλασαν στρογγυλό από παντού και το ονόμασαν εγκέφαλο.
Το μέρος που είχε το υπόλοιπο θνητό μέρος της ψυχής, διήρεσαν σε σχήματα στρογγυλά και επιμήκη και τα ονόμασαν μυελό. Το μυελό σκέπασαν με οστά.
Το θείο δαιμόνιο κατοικεί στην κορυφή του σώματος. Οι διαταραχές της κεφαλής γίνονται με βαθιά γνώση της αρμονίας των περιφορών του σύμπαντος.
Η ψυχή του Κόσμου αποτελείται από 3 ουσίες.
Α. Τη μίξη της αδιαίρετου και αμετάβλητου ουσίας.
Β. και της διαιρετής (σωματοειδούς). Οι δύο αυτές δίνουν ένα τρίτο είδος ουσίας που περιέχει τη διαιρετή και
Γ. αδιαίρετη.
Πήραν αυτές τις 3 ουσίες και δημιούργησαν την Ψυχή του Κόσμου.
Εδώ προκύπτει ο τύπος, Α/2+Β/2=Γ. Η ουσία της Ψυχής του Κόσμου είναι Α+Β+Γ. Αυτή την ουσία διήρεσαν σε 7 μέρη. Τα 7 μέρη συνδέονται με όρους 2 γεωμετρικών προόδων.
1, 2, 4, 8 της οποίας ο λόγος είναι 2.
1, 3, 9, 27 της οποίας ο λόγος είναι 3.
Από αυτές οι Θεοί κατασκεύασαν μια τρίτη πρόοδο στην οποία δεν τηρείται η τάξη των όρων. Ο Πλάτων λέει πως ο 2ος αριθμός είναι διπλάσιος του 1ου, ο 3ος είναι τριπλάσιος του 1ου και ίσος προς 1+1/2 του 2ου, ο 4ος είναι διπλάσιος του 2ου, ο 5ος είναι τριπλάσιος του 3ου, ο 6ος είναι διπλάσιος του 4ου και ο τελευταίος, ο 7ος είναι τριπλάσιος του 5ου.
Μετά συμπλήρωσε με μέσους όρους δύο αναλογιών της αριθμητικής και αρμονικής. Υπάρχουν 3 είδη Πυθαγορείων αναλογιών: Αριθμητική, γεωμετρική, αρμονική.
Οι αναλογίες των Πυθαγορείων ήταν:
1. Αριθμητική. (α-μ)/(μ-β)=α/β > μ=(α+β)/2 πχ. 9/6=6/3 > 6=(9+3)/2
2. Γεωμετρική. (α-μ)/(μ-β)-α/μ > μ2=αβ πχ. 12/6=6/3 > 62=12.3
3. Αρμονική. (α-μ)/(μ-β)=α/β > 2/μ=1/α+1/β
πχ. 3/4=4/6 > 4=3+3/3 και 6=4+6/3
Σήμερα στα μαθηματικά ο μέσος αρμονικός όρος δίνεται από τον τύπο,
(μ-α)/(β+μ)=α/β ή μ=2αβ/(α+β) = αβ/[(α+β)/2]